Baszta Kowalska stanowiła część murów obronnych, które otaczały Złotoryję od XIV do XIX wieku. Baszta powstała w połowie XIV w. i chroniła jedną z bram prowadzących do miasta (tzw. Bramę Górną). Obrona tej części murów miasta należała do członkowie cechu kowali, stąd nazwa baszty. Wysokość baszty wynosi 22,5m, średnica 9,5m a grubość murów w przyziemiu 2,7m. Dawniej do baszty prowadziło wejście bezpośrednio z murów obronnych. Aktualnie wejście do Baszty Kowalskiej znajduje się na wysokości ponad 6m, aby dostać się na szczyt trzeba pokonać 45 kamiennych schodów.
W latach 1970-72 przeprowadzona była renowacja baszty. Zainstalowano wówczas m.in. metalowe schody prowadzące z poziomu ulicy do wejścia, zrekonstruowano stropy i taras widokowy. Baszta udostępniona jest do zwiedzania i stanowi doskonały punkt widokowy.
Muzeum Złota mieści się w centrum Złotoryi w zabytkowym budynku, pochodzącym z drugiej połowy XVII, przylegającym do płd.-zach. odcinka muru obronnego. Obiekt został adaptowany na muzeum w latach 1973-1977. Działające w Złotoryi Społeczne Muzeum Ziemi Złotoryjskiej przekazano w 1992 roku pod nadzór Złotoryjskiego Ośrodka Kultury. Od 1998r. roku muzeum nosi nazwę "Muzeum Złota". Znaczna część zbiorów pochodzi z daru Leopolda Schmetterlinga – nauczyciela i kolekcjonera. Muzeum gromadzi obiekty geologiczne charakterystyczne dla terenu Gór i Pogórza Kaczawskiego
Zamek Grodziec usytuowany jest na bazaltowym, powulkanicznym wzgórzu - 389 m n. p. m. Pierwsza potwierdzona wzmianka o Grodźcu pochodziła z bulli papieża Hadriana IV z 23 kwietnia 1155 r. W 1175 r. książę Bolesław Wysoki wystawił tu przywileje cystersom z Lubiąża. Za czasów Henryka Brodatego drewniano-ziemny gród zastąpiono murowanym. Fundację zamkowego kościoła przypisuje się św. Jadwidze. W XIV i częściowo XV w. zamek stanowił własność rycerskiego rodu Bożywojów.
Kościół św. Jadwigi jest częścią zespołu kościelno-klasztornego w Legnickim Polu. Początki klasztoru i kościoła sięgają roku 1719, kiedy to na zlecenie zakonu benedyktynów opracowano plany budowli. Autorem projektu tej jednej z cenniejszych świątyń barokowych na Śląsku był Kilian Ignacy Dientzenhofer z Pragi.
